1/9/07

O Νεραιδοσπήλιος στους Αστράκους

Στον Νεραϊδόσπηλιο των Αστρακών που βρίσκεται μέσα στο φαράγγι του Καρτερού, πήγαιναν οι Νεράιδες και χόρευαν. Αυτή την υποβλητική σπηλιά, με τις πολλές πηγές, τα κρύα νερά, τα δέντρα και τα πλατάνια γύρω γύρω, που είναι κάπως αποκομμένη από τη γύρω περιοχή. εξαιτίας του ότι βρίσκεται μέσα στο φαράγγι, είχαν διαλέξει για τόπο τους οι Νεράιδες!

Ώσπου μια νύχτα, ένας νέος, καλός λυράρης, άκουσε το τραγούδι τους και από περιέργεια μπήκε στη σπηλιά. Κι εκεί τις είδε! Οι Νεράιδες, με ξέπλεκα μαλλιά, πεπλοντυμένες, λουσμένες στο φως μιας αιώνιας άνοιξης, χόρευαν! Η λάμψη τους διασπούσε το σκοτάδι, το τραγούδι τους του χάιδευε τ’ αυτιά και τα μάτια του δεν χόρταιναν να βλέπουν τον "αέρινο" χορό τους. Συνεπαρμένος απ’ όλα τούτα τα πρωτόγνωρα που ξετυλίγονταν μπροστά στα μάτια του, έπιασε χωρίς να το καταλάβει τη λύρα του και τις συνόδεψε στο χορό.

Οι Νεράιδες ακολούθησαν το παίξιμό του και ξετρελάθηκε ο νέος από τα όσα γίνηκαν μπροστά του. Μα το επόμενο και το μεθεπόμενο βράδυ, οδηγημένος από κάποια αόρατη δύναμη, βρέθηκε πάλι στη σπηλιά και με τη λύρα του έπαιζε ασταμάτητα για τις Νεράιδες που χόρευαν. Σιγά σιγά, η ματιά του σταμάτησε πάνω σε μια απ’ αυτές και δεν χόρταινε να την κοιτάζει! Ήταν ερωτευμένος μαζί της!


Όταν το συνειδητοποίησε, πήγε σε μια γριά πολύξερη και ζήτησε τη βοήθειά της. Η γριά, αφού τον άκουσε με προσοχή, του είπε πως άμα πλησιάζει η ώρα να λαλήσουν οι πετεινοί (οπότε χάνονται οι Νεράιδες), ν’ αρπάξει από τα μαλλιά εκείνη που αγαπούσε και να μην την αφήσει με κανέναν τρόπο. Ήρθε το βράδυ και ο νέος πήρε τη λύρα του και πήγε στη σπηλιά, όπου άρχισε να παίζει όσο γλυκύτερα μπορούσε, χορευτικούς σκοπούς. Σε λίγο, παρουσιάστηκαν οι Νεράιδες και πιάστηκαν στο χορό. Λίγο προτού λαλήσουν οι πετεινοί, ο νέος άφησε τη λύρα του και έκαμε όπως τον είχε συμβουλέψει η γριά. Η Νεράιδα αντιστάθηκε με λύσσα, αγρίεψε, έβαλε τις φωνές, μα τίποτα! Ο νέος την κρατούσε γερά! Άρχισε τότε να μεταμορφώνεται πότε σε σκύλο, πότε σε φωτιά, πότε σε φίδι, πότε σε καμήλα, αλλά ο λυράρης την κρατούσε γερά από τα μαλλιά και δεν την άφηνε.
Ξαφνικά, λάλησαν οι πετεινοί κι οι άλλες Νεράιδες εξαφανίστηκαν. Τότε εκείνη που κρατούσε ο νέος ξανάγινε πανέμορφη, όπως ήταν πριν και τον ακολούθησε στο σπίτι του. Έζησε μαζί του ένα χρόνο, του γέννησε ένα γιο, αλλά τη μιλιά της δεν την άκουσε ποτέ! Δυστυχισμένος καθώς ήταν ο νέος λυράρης με τη βουβαμάρα της Νεράιδας - γυναίκας του, μεταχειρίστηκε όλα τα μέσα για να την κάνει να μιλήσει, χωρίς αποτέλεσμα όμως.
Ξαναπήγε λοιπόν στη γριά και της ζήτησε τη συμβουλή της. Εκείνη του ορμήνεψε να πυρώσει καλά το φούρνο κι ύστερα να πάρει το παιδί από τα χέρια της γυναίκας του, να κάνει πως θα το πετάξει μέσα στο φούρνο και να πει: "Δε μου μιλείς; Τότε ρίχνω κι εγώ το παιδί σου στο φούρνο". Ακολούθησε πιστά τη συμβουλή της, μα τη στιγμή που έκανε ότι θα έριχνε το παιδί στη φωτιά, η Νεράιδα χίμηξε πάνω του σέρνοντας φωνή: "Μη σκύλε το παιδί μου!". Του τ’ άρπαξε από τα χέρια και έγιναν άφαντοι, μάνα και παιδί μαζί.
Απελπισμένος τους αναζήτησε με φωνές, παρακάλια και κλάματα, αλλά μάταια. Η Νεράιδα - μάνα και το παιδί, δεν ξαναφάνηκαν πια. Πήγε λένε στις αδελφές της, αλλά αυτές δεν τη δέχτηκαν. Δεν της συχώρεσαν το ότι άφησε άνθρωπο και την άγγιξε και τη μόλυνε. Γι’ αυτό αναγκάστηκε και πήγε λίγο πιο πέρα σε μια βρύση που τη λένε Λούτρα. Εκεί τη βλέπουν δυο - τρεις φορές το χρόνο να κρατεί το παιδί στην αγκαλιά της και να κλαίει. Οι άλλες εξακολουθούν να χορεύουν και να τραγουδούν, χωρίς όμως να έχουν πια λύρα να τις συνοδεύει και χωρίς την αδελφή τους. Η Νεράιδα - μάνα κάθεται λυπημένη παραπέρα και κλαίει. Τα δάκρυά της πέφτουν πάνω στο νερό και το θολώνουν, γι’ αυτό τα νερά του Νεραϊδόσπηλιου εμφανίζονται θολά πότε - πότε.

.......................
Από το βιβλίο του Βασίλη Γ. Χαρωνίτη " Η Κρήτη των Θρύλων"Β΄Τόμος, Εκδόσεις Σμυρνιωτάκη

16 σχόλια:

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... είπε...

Καμιά φορά, λέω, οι έρωτες οι μεγάλοι, έτσι καταστροφικοί καθώς είναι θα πρέπει μέσα στο όνειρο να ζουν κι όχι στ’ αλήθεια.

Καλό μήνα να έχεις.

ΘΑΛΑΣΣΙΝΗ είπε...

Hχε μου οι έρωτες οι μεγάλοι αν ζούνε μόνο στο όνειρο δεν θα χάσουνε κάτι από τη λάμψη τους, τη δυναμή τους (έστω αυτή τη καυαστροφική) ; Μήπως αυτή η δύναμη του πάθους είναι αυτό που τους κάνει να ξεχωρίζουν;
Δεν την αγάπησε όμως αληθινά ο λυράρης.Αν την αγαπούσε δεν θα την αποσπούσε έτσι βίαια από τον κόσμο της. Αλλά και πάλι πως να αντέξει ο παντέρμος την νεραιδίσια ομορφιά της;

Χαρήκα πολύ που πέρασες από εδώ! Καλό μήνα και σε σένα.

Μαριλένα είπε...

Kαλό μήνα κοπέλα μου.

Βαριά,μωρέ, πολύ αυτή η περιγραφή..
Στεναχωρήθηκα :(

ΘΑΛΑΣΣΙΝΗ είπε...

Καλό μήνα Μαριλενάκι! Στεναχωρηθηκες λιγουλάκιι ε; Καιεγώ.Είναι όμως ένας από τους αγαπημένους μου θρύλους και η σπηλιά όντως υπάρχει. Απλά οι άνθρωποι βρήκαν αυτή την ιστορία για να εξηγήσουν κάποια πράγματα!
Καλό μήνα και σε σένα easy driver!

ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ είπε...

Χωρίς την αμοιβαία ερωτική αγάπη, για τη Νεράϊδα μας ήταν καθαρός βιασμός.
Όμως συγκλονιστική η αγάπη της για το σπλάχνο της, έστω κι' αν δεν υπήρξε προφανώς,καρπός του έρωτά της.
"Μη σκύλε το παιδί ΜΟΥ".
Η μητρική αγάπη στο μεγαλείο της!
Φαντάσου τώρα, τη μάνα που έχασε στο..ολοκαύτωμα της Πελοποννήσου το παιδί της..
Πονάει θαλασσένια μου.

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!

Φιλί κι Γλαρένιες αγκαλιές

hliaxtida είπε...

Πανέμορφες οι ιστορίες σου θαλασσινή μου..
Να σαι καλα.
Καλο σου μηνα

ΘΑΛΑΣΣΙΝΗ είπε...

Γλαρένια μου ξαναδιαβάζοντας το βιβλίο προχτές,αυτή η άμοιρη μάνα μου ήρθε και μένα στο νου....
Η νεράιδα μας παρόλο που αντιστάθηκε και τελικά του δόθηκε, του στέρησε το πιο σημαντικό πράγμα.Τον ήχο της φωνής της, την σκέψη και την έκφραση της αγάπης της.Μόνο για να σώσει το παιδί της πήρε τον όρκο της πίσω...

Φιλιά πολλά και θαλασσινή αγκαλιά στέλνω σε όσους στεναχωρεί αυτό το παραμύθι,αλλά τι νά κάνω έπεσε στα μάτια μου και....
Καλό σου μήνα

ΘΑΛΑΣΣΙΝΗ είπε...

Ηλιαχτίδα μια επιλογή έκανα σήμερα από ένα αγαπημένο βιβλίο που έχει καταγράψει τους θρύλους που ντύνουν ορισμένους σημεία στην Κρήτη.Χαίρομαι που σου άρεσε!


Φιλιά!

natassaki είπε...

Εγώ την ήξερα την ιστορία! ;)

Καλό μήνα, θαλασινό μου νεκταρίνι!!

(σου χρωστάω από χθες! Πάω τώρα!)

natassaki είπε...

και να το!

http://www.fileden.com/files/2007/6/15/1179186/01%20Marina.mp3

Φιλάκια!

(τα "άστρα" - αγαπημένο τραγούδι!!!

natassaki είπε...

Ωχ!
Θα το ξαναβάλω:

Μαρίνα

Manos s. είπε...

Βαρύ όπως λέει και η Μαριλένα...αλλά ΚΡΗΤΗ!!! Ευχαριστώ για τις πληροφορίες...ομολογώ δεν ήξερα πολλά!

ΘΑΛΑΣΣΙΝΗ είπε...

Νατάσσα και Μάνο σας ευχαριστώ πολύυυυ!Ετσι για να μαθαίνουμε και να θυμόμαστε!

Φιλιά πολλά και στους δυο!

βασίλης είπε...

Πολύ μελαγχολικός ο θρύλος του νεραϊδοσπήλιου. Δεν ξέρω αλλά οι νεράιδες λέγονται νεράιδες για να ζουν και να χορεύουν εκεί στο χώρο τους. Μικρές αποδράσεις κάνουν στον κόσμο των θνητών όταν εκείνες θέλουν. Έτσι τις θέλουμε κι εμείς. Δεν πρέπει να τους φερόμαστε με την κοινή λογική. Η πολύξερη γριά είναι ο εαυτός μας ο ανυπόμονος που εύκολα ζητάει και ποθεί αλλά δύσκολα εκτιμάει αυτό που του προσφέρεται δύσκολα αγαπάει βαθιά.

ΘΑΛΑΣΣΙΝΗ είπε...

Σωστή η ερμηνεία σου Βασίλη.Κάτι ξέρουν οι νεράιδες και κατοικούν αλλού μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα...

Καλό μήνα

ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ είπε...

Δε με στενοχώρησε καθόλου.
΄Αφησε μια "γλυκειά πίκρα" Επιπλέον, έμαθα και κάτι που δεν ήξερα, δεν είχα ακούσει

Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές