"Το Πέτρινο Καράβι"

Σαν μαγνήτης το χέρι μου αγγίζει τα ενετικά τείχη
Και ήχους αλλοτινούς ακούω.
Μυρίζει μπαρούτι και αγιόκλημα.
Κάθε στροφή και μια εκκλησιά
Λαβύρινθος.
Η ιστορία γραμμένη σε κάθε πέτρα
σε κάθε αψίδα και πως να ξεφύγεις
Αδύνατον.

Πίσω ο Βράχος, εμπρός η Γαλάζια.
Από το Πέτρινο Καράβι του ποιητή της Ρωμιοσύνης
να κατέβεις δεν μπορείς.
Είναι μια «μόνο η έμβαση»

Μονεμβάσια, Μονεμβασιά, Malvasia, Malmsey
............................
Με διάθεση ολίγον ποιητική σας ταξιδεύω σε έναν από τους πιο αγαπημένους μου προορισμούς. Ψιχαλίζει.Και όταν πήγα για πρώτη φορά ψιχάλιζε πάλι. Και μ'αρεσε πολύ γιατί βροχή σαν να ξέθαψε αρώματα. Και μια και τα προηγούμενα post ήταν αρωματικά, είπα να το συνεχίσω με άρωμα ελλάδας. Με άρωμα ιστορίας. Χρώματα και αρώματα.

Οταν πέφτουν οι τελευταίες αχτίδες του ήλιου πάνω στο κάστρο,νομίζεις οτι τα χρώματα είναι αυτά που ζωγραφίζουν μενέξεδένιες και ρόδινες κορδέλλες στον ουρανό.

H Τριάς του Βελγίου

Ένα βροχερό ποστ σε αγαπημένο blog, μια συζήτηση, μια συνάντηση με τις κολλητές και κάποτε συμφοιτήτριες, μια επικείμενη συνάντηση την Τρίτη.

Όλα τα παραπάνω έχουν αφετηρία τα φοιτητικά μου χρόνια στο Βέλγιο όπου βρέθηκα πριν πολλά χρόνια για Οδοντιατρική. Ναι, ναι καλά ακούσατε. Ορίστε λοιπόν ένα παραμύθι αληθινό.
------------------
Μια φορά και ένα καιρό, η Θαλασσινή ήθελε να γίνει Οδοντίατρος. Μετά από διπλή προσπάθεια στις Πανελλήνιες, αποφασίστηκε οικογενειακώς να ανηφορίσει προς Βέλγιο, χώρα προσφιλή μια και η μητέρα της δούλευε στη βελγική αεροπορική εταιρεία. Sabena .

Λιέγη. Πρωτεύουσα της Βαλονίας. Διασχίζεται από τον ποταμό Meuse και στο κέντρο υπάρχει ένα νησί όπου και ήταν το πρώτο της σπίτι. Νησιώτισσα στο Βέλγιο! Και όμως. Και κάθε Κυριακή στη βέλγικη λαϊκή παρακαλώ την περίφημη Batte για τις απαραίτητες προμήθειες.Ο πρώτος χρόνος την βρήκε με μια υπέροχη συγκάτοικο (η μια εκ των κολλητών). Στιγμές μοναδικές. Δικό τους σπίτι, καθημερινότητα γλυκιά με όλα τα λοξά που μπορούν να συμβούν!
Το πανεπιστήμιο στον λόφο του Sart Tilman. Τι να πρωτοθυμηθεί; Το εργαστήριο Χημείας και το πείραμα που οι φιλενάδες της νόμισαν ότι προκάλεσαν έκρηξη; Το κιτρικό οξύ που κατάπιε και ο καθηγητής την πείραζε ότι θα της πέσουν τα δόντια; Τα εργαστήρια Βιολογίας και τις μικροεπεμβάσεις; Tις ελληνικές βραδιές και τη συναυλία του Νταλάρα στις Βρυξέλλες όπου ποτάμι έτρεχε το ξενιτεμένο δάκρυ; Την έκφρασή τους όταν αγόρασαν μετά από πολύ καιρό ένα μικρό φουρνάκι και μύρισε η γκρίζα γειτονιά κοτόπουλο λεμονάτο; Eμπειρίες και στιγμές μοναδικές,στη πλειοψηφία ευχάριστες. Διάβασμα αρκετό και καθηγητές …… χμμμ. Η θα ήταν καλοί –και δεν ανεφερόμαστε στην επιστημονική τους κατάρτιση- ή θα ήταν απίστευτα κομπλεξικοί.
Ο 2ος χρόνος την βρίσκει σε άλλο σπίτι, μόνη, μια και η φίλη της αποφάσισε να μετακομίσει προς Βρυξέλλας. Στην ζωή τους όμως από το 1ο έτος είχε μπει και τρίτο πρόσωπο…. και έτσι φτιάχτηκε η θρυλική τριας η οποία σμιλεύτηκε στα δύσκολα, επέζησε αποχωρισμούς (μια και την επόμενη χρονιά η Θαλασσινή και η πρώην συγκάτοικος επέστρεψαν Ελλάδα) και συνέχισε το ταξίδι της εδώ. Τις καλές της φιλενάδες πάντρεψε φέτος το καλοκαίρι (βλ.2ο ποστ του blog) μια και εκείνη τις είχε προλάβει ένα χρόνο πριν.

Οδοντίατρος τελικά δεν έγινε, επέστρεψε στα πάτρια με δύσκολες συνθήκες. Μεταξύ Ελλάδος και κάποιων ταξιδιών στη Γαλλία, έγινε τελικά μια γαλλικού και από τα εμφυτεύματα και τα σφραγίσματα πέρασε στον Μολιέρο, και βαφτίστηκε Θαλασσινή! Ισως έπρεπε να γίνει αυτή η διαδρομή στη γκρίζα αυτή χώρα γιατί παρόλη τη μουντάδα,γέννησε μια αληθινή φιλία.

Και έτσι ζ'ήσανε αυτές καλά και εμείς καλύτερα.

Εξαιρετικά αφιερωμένο στην τριάς!!!

Mια ευθεία προς τον παράδεισο

Με το ταξίδι αυτό συνειδητοποίησα ότι μια ευθεία ενώνει το σπίτι μου με.... την αγαπημένη (και πονεμένη) Πελοπόννησο. Πρώτα διόδια. Είμαι ακόμα στην πόλη.
Δεύτερα στον Ισθμό. Πέρασα απέναντι.

Αφησα πίσω μου το κάστρο της Ακροκορίνθου να με κοιτά λυπημένο. Αποτυπώματα φωτιάς δεξιά και αριστερά. Ένα μικρό τσίμπημα στη καρδιά.

Τρίτα διόδια. Η Αρκαδία. Δεξιά για Βυτίνα. Πράσινο ζωντανό. Το Μαίναλο επιβλητικό. Δεξιά δύο ταμπέλες μου αποσπούν τη προσοχή: « Αρχαία Μαντίνεια», «Οι δρόμοι του κρασιού». Στην επιστροφή θα λοξοδρομήσουμε, το είχα πάρει απόφαση.

Κάψια, Λεβίδι και μετά από λίγο Βυτίνα. Μια γλυκιά ηρεμία αφού ακόμα δεν έχει αρχίσει η κάθοδος των χειμερινών εκδρομέων. Παιδιά που παίζουν ανέμελα στην πλατεία, δυο τρία ζευγάρια πίνουν καφέ, δυο νοικοκυρές βγαίνουν από τον φούρνο που μας έχει μεθύσει με το φρεσκοφουρνισμένο ψωμί.
« Το σπιτικό της Ειρήνης» λίγο πιο έξω μας περιμένει. Μικρό και αγαπησιάρικο. Σωστό σπιτικό! Βάλαμε πλώρη (για να μην ξεχνιόμαστε!) για Στεμνίτσα και Ελληνικόν. Στη διαδρομή ένα μικρό σοκ. Κορμοί δένδρων δεξιά και αριστερά. Απογυμνωμένοι από τον φλοιό και από τα κλαδιά. Περάσαμε γρήγορα.

Άλλη εικόνα. Και πράσινο και χρυσαφί και πυρρόξανθο. Τα ρούχα του φθινοπώρου.

Η Στεμνίτσα.
Σαν να έχει σταματήσει ο χρόνος. Κόκκινες κεραμοσκεπές και πράσινες αυλές .Σαν παπαρούνες σε λιβάδι. Στάση για φαγητό και καφέ και βόλτα και....

Μια γρήγορη βόλτα στο Ελληνικό. Γραφικό αλλά πιο απλωμένο. Επιστροφή στην Βυτίνα για ξεκούραση και χώνεψη πριν τη νυχτερινή κραιπάλη!Από το μπαλκόνι του δωματίου ένας παππούλης κόβει ξύλα για το τζάκι. Ο ρυθμικός ήχος με αποκοιμίζει...

Το βράδυ πρώτα για ποτό για να ανοίξει η όρεξη (!) και μετά στα « Κόκκινα πιθάρια» για μοσχαράκι με χυλοπίτες, κόκορα κρασάτο, λουκάνικο με πορτοκάλι και τηγανόψωμο. Στο διπλανό τραπέζι ένα ζευγαράκι πίνει «Μελιαστό» χμμμ....

Όμορφη νύχτα. Μυρίζει βρεγμένο χορτάρι, μια νότα από γιασεμί και ίσως λίγο νυχτολούλουδο από κάποιο μακρινό παρτέρι.

Και όταν ο αλέκτωρ στη διπλανή αλάνα ελάλησε δυο και τρεις βγήκα στο μπαλκόνι. Οι πρωινές μυρωδιές σαν συνέχεια των βραδινών. Ξεχνώ τον πόνο, την αγωνία και τη κούραση της εβδομάδας.

Διπλός ελληνικός, γλυκός με λίγο γάλα. Διαβάζω αργά τη εφημερίδα. Στο ραδιόφωνο ακούγεται το "Μη φεύγεις" της Παπαρίζου.Θα φύγω για να ξανάρθω. Σύντομα ελπίζω. Τελευταίες αγορές: γλυκά του κουταλιού και χυλοπίτες.
Η Βυτίνα είναι πίσω μας. Αντίστροφή πορεία. Πριν βγούμε όμως στην Εθνική η λοξοδρόμηση που μου υποσχέθηκα. Δεξιά και αριστερά αμπέλια. Τρύγος. Τρακτέρ φορτωμένα. Η αλλοπρόσαλλη αρχιτεκτονική της Αγίας Φωτεινής. Ξαφνικά στα αριστερά μου ένα πέτρινο οίκημα μου κινεί τη περιέργεια. Που το έχω ξαναδεί; Το αυτοκίνητο σταματά. Διαβάζω τη ταμπέλα: « Κτήμα Σπυρόπουλου». Το «Μελιαστό» μου! Ενα σημάδι;
Πρώτα διόδια. Δεύτερα, πίσω μου ο Ισθμός.
Τρίτα. Μια ευθεία και έφτασα σπίτι. O δικός μου παράδεισος.

Γιατί θέλω να πάω στη Σκωτία

Φθινοπώριασε γλυκά
εξω φυσαέι πολύ
και τα δένδρα άρχισαν να βάζουν τον χρυσαφένιο τους μανδύα.

Με μια μεγάλη κούπα ζεστή σοκολάτα (και μια σταγόνα Drambui για το άρωμα και το κρύο!), κάθομαι μπροστά στον υπολογιστή για να ξεκινήσω αυτό το post.
Η τηλεόραση ανοιχτή στην ΕΤ1 στην αγαπημένη μου εκπομπή «Μένουμε Ελλάδα»

Αφορμή για το σημερινό post στάθηκε μια στιχομυθία που είχα με την πολυταξιδεμένη Αγριοκερασοζουζούνα.

Η Σκωτία είναι από τις ευρωπαικές χώρες που θα ήθελα πολύ να πάω. Σύντομα κιόλας!

Στην Αγγλία έχω πάει πολλές φορές αλλά πάντα αισθανόμουν κάτι να με τραβάει προς τον βορρά. Ισως επειδή αυτή η χώρα κουβαλάει μια ιστορία πιο ιδιαίτερη από αυτή της Αγγλίας. Ισως επειδή τα τοπία είναι πραγματικά μοναδικά και γεμάτα μύθους. Οι προσπάθειες για ανεξαρτησία ( θα ήταν ίσως παράλτομο να πώ οτι έχει κάτι σπάρτιατικο αυτή η χώρα - σύμπτωση αυτή τη στιγμή στο «Μένουμε Ελλάδα» δείχνει μια διαδρομή στο φαράγγι του Ασωπού από το οποίο λέγεται οτι πέρασε ο Εφιάλτης τους Πέρσες), η κέλτικη κουλτούρα, ο ήχος της γκάιντας που μου φαίνεται οικείος, οι αποχρώσεις του σκωτζέζικου ταρτάν (το ύφασμα από το οποίο φτιάχνονται τα kilt), κάτι ανεξήγητο με τραβά προς τα εκεί.

Σας χαρίζω λοιπόν μερικές αγαπημένες εικόνες και κάποιες πληροφορίες για τη χώρα και τον πολιτισμό των κελτών.

Υγ. Νεταδελφή ελπίζω να σου άρεσε ο νεαρός
με το γαλάζιο ταρτάν.Οπως το ζήτησες!

Υγτο Braveheartαπό τις αγαπημένες μου ταινίες!

H Σκωτία χωρίζεται στις τις ορεινές περιοχές (Highlands), και στις πεδινές περιοχές (Lowlands). Αντίστοιχα, οι κάτοικοί της (που είναι κυρίως κελτικής προέλευσης) χωρίζονται σε ορεινούς (Highlanders) και πεδινούς (Lowlanders). Οι Highlanders είναι αυτοί που θεωρούν τους εαυτούς τους τους πιο γνήσιους Σκωτσέζους, ζούνε στα ορεινά, κυρίως στα βόρεια της χώρας, και στη γλώσσα τους θα βρει κανείς πάμπολλα ιδιωματικά στοιχεία, σίγουρα περισσότερα απ' ό,τι στην καθομιλουμένη των Lowlanders, των κατοίκων των πεδινών περιοχών κυρίως στο νότο της χώρας και των μεγαλύτερων πόλεων, του Εδιμβούργου και της Γλασκώβης που δέχθηκαν λόγω γεωγραφίας και γειτνίασης με την Αγγλία πιο εύκολα την αγγλική επιρροή.
Κάποιες φατρίες (clans)
Clan Cameron;Clan Campbel;lClan Lindsay;Clan MacGregor;Clan MacLeod;Clan Martin;Clan Moffat;Clan Murray;Clan Stirling;Clan Wallace


ΟΙ ΚΕΛΤΕΣ

Θεωρούνται θαρραλέοι και εξυμνούνται για τους αγώνες του ενάντια στην παντοδυναμία του ρωμαϊκού πολιτισμού, αποτελώντας πρότυπο για τους καταπιεσμένους λαούς. Και όχι μόνο. Στοιχεία της κελτικής μουσικής διασώζονται μέχρι τις μέρες μας στις ιρλανδικές μπαλάντες και σε ορισμένα ποπ τραγούδια. Ακόμα και το ιρλανδικό κοινωνικό σύστημα βασίστηκε στο κελτικό Εθιμικό Δίκαιο. Σε αντίθεση με τις πληροφορίες που έχουν διασωθεί από αρχαιοελληνικές και ρωμαϊκές πηγές, τα εκλεπτυσμένα κελτικά χειροτεχνήματα του 5ου αιώνα π.Χ. αποδεικνύουν ότι οι Κέλτες δεν ήταν και τόσο βάρβαροι όσο ήθελαν να τους παρουσιάζουν οι μεσογειακοί λαοί.

Η καταγωγή τους προέρχεται από ινδοευρωπαϊκά φύλα. Κάποιοι απ' αυτούς εγκαταστάθηκαν τη 2η χιλιετία π.Χ. στην περιοχή του άνω Δούναβη και στην Ανατολική Γαλλία. Μεταξύ του 7ου και 6ου αιώνα π.Χ., κατά την εποχή του λεγόμενου "πολιτισμού του Χάλστατ", που πήρε το όνομά του από μια μικρή αυστριακή πόλη όπου ανακαλύφθηκε μια σημαντική νεκρόπολη, διέσχισαν το Ρήνο κι έφτασαν στην Κεντρική και Βόρεια Γαλλία καθώς και στο Βέλγιο. Ορμώμενοι από εκεί, εξαπλώθηκαν προς την Ισπανία, τη Βορειοδυτική Ιταλία και τα βρετανικά νησιά

Στη βάση της κελτικής κοινωνίας δέσποζε η φυλή (tuath), που αποτελούνταν από οικογένειες. Κάθε tuath διοικούνταν από ένα βασιλιά ο οποίος εκλεγόταν από τους πολεμιστές. Η παρουσία του ήταν εγγύηση για την ομαλή συνύπαρξη των ανθρώπινων και των φυσικών δυνάμεων, ως εκ τούτου έπρεπε να είναι άξιος και χαρισματικός.

Η κελτική οικονομία στηριζόταν στη γεωργία και στην κτηνοτροφία. Τα χοιρομέρια, φημισμένα σε όλο τον αρχαίο κόσμο, συνόδευαν τους νεκρούς ακόμα και στον τάφο, καθώς οι Κέλτες πίστευαν στη μεταθανάτια ζωή. Αντίθετα, δεν έτρωγαν πουλιά, τα οποία θεωρούσαν ιερούς μεσάζοντες μεταξύ Ουρανού και Γης

Η κελτική οικογένεια ήταν πατριαρχική, ωστόσο η κοινωνία δεν ήταν ανδροκρατούμενη. Ακόμα και μετά το γάμο η γυναίκα διαχειριζόταν τα "κεφάλαια", τις κεφαλές των ζώων του κοπαδιού της.

H τυπική κελτική ενδυμασία ήταν φανταχτερή και πολύχρωμη. Από τότε χρησιμοποιούσαν το είδος υφάσματος που σήμερα οι Σκοτσέζοι αποκαλούν "τάρταν".

(πηγες wikipedia, focusmag)

Πάμε ένα μικρό ταξιδάκι πίσω στο χρόνο;

<(χτύπησε ο δαίμονας τοu blogger!!!! Μια φωτογραφία πήγα να προσθέσω και χάθηκαν 3 αλλά το πιο σημαντικό εξαφανίστηκαν τα σχόλιά σας με τις όμορφες ευχές από το πρωί)

Η βαρκούλα μου είναι έτοιμη προς αναχώρηση.

Τι περιμένετε, ανεβείτε!

Οταν ήμουνα μικρούλα μου άρεσε να βλέπω
« Μάγια η Μέλισσα»,Στρουμφάκια»,

«Νιλς Χόλγκερσον» και φυσικά «Κάντι Κάντι».

(Αχ αυτός ο Τερρυ τι μας είχε κάνει!).

Μου άρεσε και η « Οδύσσεια» με το ρομποτάκι Νονο.

Μα πιο πολύ απ’όλα μου άρεσε να ταξιδεύω με τον « Παραμυθά»

Διάβαζα με μανία « Κλασσικα εικονογραφημένα», « Τιραμόλα» και « Βαβούρα»
Αργότερα και « Μανίνα» φυσικά.

Στην τηλεόραση ταξίδεψα με την « Αστροφεγγιά» και « Το μινόρε της Αυγής».

Λάτρεψα τους μεζέδες που έφτιαχνε η « Λωξάντρα», τη διαδρομή της «Μαντάμ Σουσού» από τον Βύθουλα στο Κολωνάκι και τη ρομαντική ιστορία αγάπης στην « Κυρία Ντορεμί».

Μερικές φορές έβλεπα και τον «Συμβολαιογράφο» και πρόλαβα ευτυχώς και το « Ο Χριστός ξανασταυρώνεται».

Μετά ήρθε η σειρά της οικογένειας Carrington-Colby από τη «Δυναστεία» αλλά και το Dallas.

Aργότερα μπήκα στο ρυθμό του

« Fame» και...
I wanna live forever, I wanna learn how to fly”.
Μετά δεν έχανα επεισόδιο από το «Μoonlighting».

Oύτε βέβαια από«Τα πουλιά πεθαίνουν τραγουδώντας».
έκαψε καρδιές Richard Chamberlaine λλά εμένα μου άρεσε και πιο πριν αν έπαιζε στο γιαπωνέζικο “ Shogun”.


Γέλαγα πολύ με τους “Dukes of Hazard” και τον «Benny Hill» αν και ήταν αρκετά χοντροκωμένος ο τελευταίος. Σαν σειρά μου άρεσε πολύ και το M.A.S.H .


Τα ταξίδια του Cousteau με το πλοίο του την Καλυψώ ήταν αξεπέραστα. Ως Θαλασσινή ήταν επιβεβλημένα να τα βλέπω! Από μουσικές εκπομπές το « Μουσικό Καλειδοσκόπιο» .

Πρώτα παιδικά πάρτι χορεύαμε με το « Big in Japan» και «Stay the night». Ερωτευτήκαμε με το “ First time” και το “ Hold me now”. Aναστενάξαμε με την ερωτική σκηνή στο Τοp Gun συνοδευόμενη από το μοναδικό “ Take my breath away”.

Aν αναρωτιέστε ακόμα προς τι αυτή η αναδρομή στο παρελθόν , είναι επειδή ενας ακόμα χρόνος προστέθηκε στην πλατούλα μου σήμερα 17.9.07. (βέβαια το post ανέβηκε νωρίτερα γιατί αύριο δεν θα προλαβαίνω)

Κερνώ γλυκό, καλιτσούνια, ρακί
και μια αγκαλιά για τον καθένα από εσάς!

Βραζιλία 17 χρόνια πρίν

Iούνιος 1990

Επιτέλους το πρώτο μου μεγάλο ταξίδι! Όταν μου ανακοίνωσε η μητέρα μου ότι εκείνη τη χρονιά δεν θα κατεβαίναμε Χανιά, ήταν από τις λίγες φορές που δεν γκρίνιαξα. Πως θα μπορούσα άλλωστε. Απίστευτο μου φαινόταν ότι θα πηγαίναμε να δούμε την αδελφή της μητέρας μου στη Βραζιλία….

Ταξίδι ζωής για μένα. 16 χρονών και θα πήγαινα στην άλλη άκρη του κόσμου. Να γνωρίσω τα ξαδέρφια που μόνο από φωτογραφίες είχα δει, να δω που έζησαν και δούλεψαν οι γονείς μου για δώδεκα ολόκληρα χρόνια. Ταξίδι ζωής και για τη μητέρα μου που δεν είχε επιστρέψει από τη δεκαετία του ΄60.

Η προετοιμασία ξεκίνησε 1-2 μήνες πριν. Μαθήματα πορτογαλικών για να μπορέσω να μιλήσω με τα ξαδέλφια μου τα οποία μιλούσαν (και μιλάνε) ελάχιστα ελληνικά. Ευτυχώς η γαλλική μου παιδεία (!) με βοήθησε σε αυτό.

Μείναμε συνολικά 25 μέρες εκ των οποίων οι 18 στο Sao Paοlo, 5 στο Rio και 2 στο Iguassu στα σύνορα με τη Παραγουάη προκειμένου να δούμε τους περίφημους καταρράκτες.

Δεν ξέρω πραγματικά τι να σας πρωτοπεριγράψω.

Το Sao Paolo είναι μια απίστευτα μεγάλη πόλη. Χαώδης με όλη τη σημασία της λέξης. Με κάποια ωραία σημεία που χανόντουσαν όμως ανάμεσα στα πανύψηλα κτίρια. Μια ανασφάλεια στο δρόμο καθώς οι τσαντάκηδες χτυπάνε σε ανύποπτη στιγμή. Εννοείται ότι δεν φορούσαμε ρολόγια και κοσμήματα στο χέρι! Τον ξάδερφό μου τον είχα σταματήσει πριν από μερικά χρόνια και τον αναγκάσανε να τους δώσει τα αθλητικά παπούτσια!

Η χώρα παρόλο που είναι εξαιρετικά πλούσια σε πρώτες ύλες, έχει πέσει θύμα κακοδιαχείρισης χρόνια τώρα. Η μια κυβέρνηση μετά την άλλη απομυζούσε και κατέστρεφε. Έτσι δημιουργήθηκαν και οι μεγάλες αντιθέσεις στην κοινωνία. Μια υπερπολυτελής βίλα και στη μάντρα κολλητά χτισμένο ένα τενεκεδόσπιτο, μια Favela.

Εν απόγευμα που κάναμε βόλτα σε ένα προάστιο, μου κίνησαν τη περιέργεια κάποια ανοίγματα σε μάντρες. Φανταστείτε ότι στο σημείο που ακουμπάει η μάντρα στο πεζοδρόμιο έλλειπαν μερικά τούβλα ας πούμε έτσι ώστε να σχηματιστεί μια πολύ μικρή καμάρα. Ρωτάω λοιπόν την ξαδέλφη μου: « Χριστίνα γιατί όλες οι μάντρες έχουν αυτά τα κενά; «Τα παιδιά βγάζουν τα κάτω τούβλα για να μπορέσουν να χωθούν και να κοιμηθούν το βράδυ» ……..

Εικόνες που έμειναν χαραγμένες στο μυαλό και στη ψυχή μου μέχρι σήμερα. Στο Ρίο πέρα από τα γνωστά αξιοθέατα, πλησιάσαμε και μια περιοχή με φαβέλες. Δεν υπάρχουν λόγια ειλικρινά….

Εν ολίγοις η Βραζιλία είναι μια χώρα έντονων αντιθέσεων. Με τοπία πραγματικά μοναδικά, με ανθρώπους επίσης μοναδικούς. Με άρωμα και χρώμα. Με ήχους και γεύσεις ξεχωριστές. Με πόνο πολύ όμως. Στο μέγιστο βαθμό που μπορείτε να φανταστείτε.

Από τον Πορτοκαλανθό στα Μενεξεδιά Λιβάδια

Σε άλλα μέρη της γης, οταν δύει ο ήλιος όλα σκεπάζονται με ένα μενεξεδί πέπλο. Στην Προβηγγία όμως στην Νότια Γαλλία, τα μενεξεδιά λιβάδια ακτινοβολούν χρώμα και άρωμα λεβάντας από το πρωί.

Le Merveilleux Royaume de la Lavende

Οταν νυχτώσει μενεξεδιές νεράιδες κουνάνε τα φτερά τους για να αρωματίσουν γλυκά τα όνειρα των κατοίκων της περιοχής.

La couleur du songe est à jamais inscrit dans leur coeur.

Ce sont leurs propres Champs Elysées.

Το Παράθυρο του Χρόνου

Πόσες ψυχές άραγε να έχουν ατενίσει το πέλαγος από τούτο το μικρό παράθυρο
μάτια γεμάτα αγωνία για τον εχθρό που πλησιάζει
μάτια γεμάτα ελπίδα για το ξημέρωμα μιας λεύτερης ανάσας

Τα χρόνια περνούν και οι αναμνήσεις σκορπίζονται
στον αέρα σαν τη άμμο

μα το Παράθυρο του χρόνου είναι πάντα εκεί
τα μυστικά του κρατώντας καλά κρυμμένα
στα στιβαρά τείχη του κάστρου.

(Η φωτογραφία τραβήχτηκε πριν από
3 χρόνια στο Κάστρο της Ημερης Γραμβούσας στα Χανιά)

"Στης Γραμβούσας τ'ακρωτήρι
εγλεντούσα μια φορά,
μ'εναν κρητικό ψαρά.
Μ'ενα γέρο καπετάνιο
πού είχε βάρκα τη Χαρά
στης Γραμβούσας τα νερά

Πλανεύτρα Θάλασσα

Θάλασσα λεβεντοπνίχτρα
που'ναι ο γέρο μερακλής
ο παλιός τραγουδιστής
ν'αρματώσει τη Χαρά του
το τραγούδι του να πει

Πλανεύτρα Θάλασσα

Ολα τ'άρμενα αρμενίζουν
μα του Τσέκα τ'αρμενάκι
δεν ξαναγυρίζει πια
στης Γραμβούσας τα νερά"

(Παραδοσιακό κρητικό τραγούδι)

Και για την ιστορία:
Ο κόλπος της Κισσάμου στη δυτική πλευρά των Χανίων περιλαμβάνει ένα σύμπλεγμα μικρών νησιών και ακρωτηρίων. Τα πιο όμορφα σημεία του το νησάκι της Ήμερης Γραμβούσας και η παραλία του Μπάλου στους μυχούς του Ακρωτηρίου Τηγάνι.Εκτός βέβαια από το άγονο παρθένο τοπίο και τα γαλαζοπράσινα νερά το νησί της Γραμβούσας έχει και μακραίωνη ιστορία γεγονός που μαρτυράται και από το κάστρο που βρίσκεται στην κορυφή του νησιού, τo οποίο χτίστηκε το 1579 από τους Ενετούς που κυρίευσαν την Κρήτη. Το γεωμετρικό σχήμα του νησιού (μοιάζει με τρίγωνο) και η άρτια οργάνωση των Ενετών έκαναν το κάστρο αυτό ένα εξαιρετικό φρούριο, το οποίο οι Τούρκοι κατάφεραν να κυριεύσουν μόνο δωροδοκώντας το Ενετό φρούραρχο! Το ακρωτήρι μέχρι πριν από λίγα χρόνια φιλοξενούσε μόνο τους ψαράδες της περιοχής.

Koύβα-ένα χρόνο μετά

Για τα ταξίδια που έχω κάνει, προτιμώ να μην γράφω αμέσως.Οταν γυρνάς από ένα ταξίδι, όλα είναι συγκεχυμένα.Μυρωδιές, εικόνες, αναμνήσεις, ήχοι. Με το πέρασμα του χρόνου όμως όλα κατασταλάζουν, οι αναμνήσεις γίνονται πιο έντονες, κοιτάς τις φωτογραφίες και "χτίζεις" σιγά σιγά στο μυαλό το δρομολόγιο που έκανες αρκετό καιρό πρίν.
Πριν λοιπόν ένα χρόνο ήμουν και εγώ εκεί.
Η Κούβα λοιπόν είναι λοιπόν ένας μαγικός απίστευτης ομρφιάς και ιστορίας που σε βάζει θέλεις δε θέλεις σε πολλές σκέψεις. Ο τρόπος με τον οποίον ζούν οι κουβανοί έναι εντελώς ξένος σε μας. Φαγητό με κουπόνια,είδη προσωπικής φροντίδας με κουπόνια, μέσος μισθός τα 60 κάτι δολάρια, στους δρόμους αυτοκίνητα της 10ετίας του 50. Σαν να ζεις σε παράλληλο σύμπαν.
Στον δρόμο σε πλησιάζουν για να τους δώσεις κάτι, οτι έχεις πάνω σου που μπορεί να είναι περιττό για σένα αλλά σημαντικό γιαυτούς: ένα καπέλο, ένα κουτί τσίχλες, υγρά μαντιλάκια. Στο πούλμαν ο ξεναγός έλεγε στο τέλος ένα μικρό "tip will be highly appreciated".
Η Αβάνα μαγική, τα κτίρια βαθειά χαραγμένα από τη υγρασία και το αλάτι, έχουν τη δική τους μοναδική αύρα. Στο δρόμο διαφημίσεις εννοείται οτι δεν υπάρχουν. Παντού γιγαντοαφίσες με επαναστατικά μηνήματα, τοίχοι εργσοστασίων με φιγούρες του Che και των άλλων συναγωνιστών.

Πηγαίνωντας προς το βορά,ξύλινα πολύχρωμα σπιτάκια με τους Κουβανούς να κάθονται σε κουνιστές καρέκλες στη βεράντα. Χρώματα από τροπικά φρούτα,λουλούδια παντού. Και μουσική να ξεχυλίζει ακόμα και στα πιο απίθανα μέρη.

Και ο κόσμος...? Ευγενικός, περήφανος για τον τόπο του και για τη ιστορία του αλλά σαν να μην φτάνει πια αυτό. Σαν να αιωρούνται μεταξύ του χθές και του σήμερα. Σαν να έχουν κουραστεί να ζουν με τα λίγα , από την άλλη όμως σαν να φοβούνται να αποκτήσουν και τα πολλά.

Εγώ πάντως με χαρά θα ξαναπήγαινα παρά τη γλυκόπικρη γεύση που μου άφησε. Θα ξαναπήγαινα.

Αλας....


και ο χρόνος πέρασε
και το νερό κύλησε

αρχέγονο συστατικό
της ζωής και της ψυχής

έκανες να μοιάζει η ακρογιαλιά
με αιθέρια νύμφη
που περιμένει το φθινόπωρο
για να αντικρύσει τον γνώριμό της καραβοκύρη.

Η φωτογραφία είναι από το ίδιο ταξίδι στην Τυνησία,
ταξιδεύοντας προς τον Νότο, στην λίμνη Chot El Jerid.
Καλοκάιρι και μόνο το αλάτι είχε μείνει για να μας υποδεχτεί.

ΦΡΑΠΕ ΣΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΤΗΣ ΤΥΝΗΣΙΑΣ?

και όμως αγαπητοί φίλοι. Σε ένα ταξίδι μου πριν από 3 χρόνια, είπαμε να επισκεφθούμε μια όαση στη Τυνησία η οποία βρίσκεται στα σύνορα με την Αλγερία. Στην λεγόμενη λοιπόν οροσειρά του Ατλαντα η οποία χωρίζει της δύο χώρες, βρίσκεται η Ταμερζά, όπου γυρίστηκαν μάλιστα και σκηνές από τον Αγγλο Ασθενή.
Περιμένοντας στην ουρά για να ανέβουμε, ακούω από μακριά:" Φραπαγωτόαναψυκτνεροοό". Μπα λέω, ιδέα θά ναι, αραβική διάλεκτος που να ελληνοφέρνει στη μέση του πουθενά;Οσο πλησιάζαμε όμως ακούγαμε όλο και πιο καθαρά μια ανδρική φωνή να διαλαλεί "Φραπαγωτόαναψυκτνεροοό". Και φτάνοντας λοιπόν προς την είσοδο, να σου και ο βερβερίνος, με τη κελεμπία του, το τυρκουάζ σαρίκι του δίπλα από την παραπάνω ταμπέλα, να μας προσκαλεί να δροσιστούμε στην διπλανή καντίνα! Επειδή οι έλληνες επισκέπτες λέει είναι πολύ και ζητάγανε τη φραπέδιά τους, προσφέρουν πλέον και τα παραπάνω εδέσματα!
Δηλαδή πόσο αναγκαίο είναι τελικά , όταν πας ταξίδι, στη μέση του πουθενά να ζητάς μια φραπεδιά? Κάτι τοπικό ίσως; παγωμένο τυνησικαό τσαγάκι με ξηρούς καρπούς, νεράκι? Τόσο πολύ πια.....

H Μικρή Επιστροφή- α΄ μέρος

Μικρή Επιστρφή γιατί μόλις τέλειωσε η πρώτη δόση διακοπών.Η 2η δόση τον Αύγουστο !

Δεν θα σας κουράσω με φιλολογίες με το πόσο τέλεια ήταν . Αυτονόητα πράγματα! Σε περίπτωση που κάποιοι τυχεροί επισκεφθούν φέτος τα Χανιά (ή σε ανύποπτη στιγμή) σας παραθέτω μερικές προτάσεις για φαγητό:

ΣΤΗΝ ΠΑΛΙΑ ΠΟΛΗ:

"Αντιγόνη" και " Αποστόλης", 2 ψαροταβέρνες -και όχι μόνο- στην άκρη του λιμανιού μετά τα Νεώρια, μακριά από τον πανικό και τα τουριστικά εστιατόρια.

"Καρυάτιδες" Ιταλικό εστιατόριο πίσω από το Μεγάλο Αρσενάλι στα Νεώρια. Πολύ όμορφη ατμόσφαιρα, καλό φαγητό σε λογικές τιμές.

"Ταμάμ" στη Ζαμπελίου τον κεντρικό πεζόδρομο της παλιάς πόλης. Προτιμήστε τη μέσα αίθουσα αν σας ενοχλεί το σουρτα φέρτα του κόσμου. Ωραία μαγειρευτά.

ΣΤΟΝ ΠΑΝΩ ΣΤΑΛΟ:

" Λεβέντης"Από τη παραλία μπαίνοντας στον Κάτω Σταλό,κάνετε αριστερά στην ταβέρνα της Μαρίας (απέναντι από το Mambo beach bar) και ο δρόμος σας οδηγεί στον Πάνω Σταλό.Η ταβέρνα έχει μια πολύ όμορφη ταράτσα που βλέπει σε μια κοιλάδα με ελιές. Το φαγητό είναι εκπληκτικό! Το ίδιο και οι άνθρωποι!

Αυτά για την ώρα. Εν αναμονή του 2ου μέρους με μερικές φωτό!